I'm telling you a story about ...

Treingeweld

Ik sta op het perron van een klein stationnetje in een Brabants dorp. Het is vroeg, donker, mistig en stil. Links van mij ligt spoor drie, rechts ligt spoor vier, veel ruimte is er niet tussen. Langzaam doe ik een paar stappen naar voren. Ik hoor de rails in beweging komen. Plotseling doemt een intercitytrein op, die met een geweldige vaart langs mij heen raast. Ik voel een enorme windvlaag, mijn sjaal waait in mijn gezicht en ik grijp naar mijn oren. Een teringherrie overstemt mijn gemoed. Als de trein voorbij is, haal ik diep adem. Het geluid sterft weg, ik sta er nog.

Tentamen

Lees hier een conversatie tussen een vader en zijn dochter:

Vader: En, moet je morgen nog iets doen?

Dochter: Ja, ik heb een tentamen.

Vader: Waar gaat het over?

Dochter: Over Vlaamse letterkunde

Vader: O.

... even is het stil...

Vader: En is dat de eerste keer?

Dochter: Ja.

Vader: Oh dán!

Begin de dag met een dansje, begin de dag met een lach. Wie vrolijk kijkt in de morgen, die lacht de hele dag.

Giel Beelen op Pinkpop 2008.

Giel Beelen heeft ongelijk. Het zit 'm in de laatste zin. Wie vrolijk kijkt in de morgen, die lacht de hele dag. Natuurlijk niet! Wat is dat voor gelul! X kan wel vrolijk kijken in de morgen, maar als hij om 13.00 uur met zijn hoofd tegen een lantaarnpaal loopt, lacht hij echt niet de hele dag! Het is maar dat je het weet.

Latijn

Vorige week ben ik op de universiteit begonnen met een cursus Elementair Latijn. Helemaal nieuw voor mij, want ik zat op de havo en daar kreeg ik geen klassieke talen. De les was tien minuten bezig, en ik voelde me overdonderd. Het Latijn kent geen lidwoorden en de volgorde van de woorden in de zin maakt niks uit. In sommige zinnen is het subject opgesloten in het werkwoord. Dat is zo vreemd! Ik mag van geluk spreken, dat de syntaxis van meneer Haeseryn nog redelijk vers in mijn geheugen zit. Dat komt me nu goed van pas.

Het tempo waarin de stof behandeld wordt, ligt tamelijk hoog. Woorden leren, zinnen vertalen, grammatica oefenen, het is al met al best schools, maar ik vind het leuk.

Vijgenboer

In mijn eentje zit ik op het balkon van een abdij in Altamura. Terwijl ik een glossytijdschrift lees, voel ik de warme zon op mijn huid. Ineens hoor ik een vreemd geluid. Het is een mannenstem, een man die schreeuwt. Ik leg mijn tijdschrift weg, sta op en loop naar de rand van het balkon. Beneden staat een mooie, diepgebruinde, Zuid-Italiaanse boer, een houten kistje gevuld met vijgen onder zijn arm. Op het moment dat hij mij ziet, begint hij nog harder te schreeuwen. Ik versta er geen woord van. De man eet een vijg en gebaart dat die goed smaakt. Weer schreeuwt hij. Ik praat tegen hem in het Engels, maar daar reageert hij niet op. Dan gooit hij een vijg omhoog en gebaart dat ik die op moet eten. Dat doe ik. De vrucht smaakt heerlijk zoet. De man gooit er nog een omhoog, en nog een, en nog een, en ondertussen blijft hij roepen. Uiteindelijk dringt het tot hem door dat ik hem echt niet versta. Hij geeft het op. Nadat hij mij nog een paar vijgen heeft toegegooid draait hij zich om en loopt weg. Ik kijk hem na en voel me blij van binnen. Wat een prachtig mens.

Noeste arbeid

Vandaag heb ik een pet gekocht. Het is een zachtfluwelen, zwarte pet met een korte klep. Ik zet hem op als ik 's ochtends naar de drukkerij fiets. Daar aangekomen hang ik hem aan de kapstok, om hem aan het einde van de middag, voordat ik -met een lege maag- naar huis fiets, weer op te pakken. Het is een pet van noeste arbeid.

Ik was het niet meer gewend. Maandagochtend, tien voor zeven, een verschrikkelijk geluid doordringt mijn trommelvliezen. Versuft word ik wakker. Ik trek mijn kleren aan en stommel de trap af. Brood, daar heb ik zin in. Bruin brood met multiculturele hagelslag. Nadat ik twee boterhammen heb weggewerkt bedenk ik me dat ik 's middags ook iets nodig heb. Wat nu? Een broodtrommel heb ik niet, want normaal gesproken haal ik alles in De Refter (http://refter.hyves.net). Dan schiet het me te binnen: plastic zakjes. Ik grijp in een keukenla en vind een kartonnen doosje met heuse boterhamzakjes. Wat een geluk.

Aan het einde van mijn dag in de drukkerij fiets ik naar huis, arbeiderspet op mijn hoofd, leeg boterhamzakje in de prullenbak gegooid. Gaar ben ik, en blij, omdat ik straks weer gewoon naar De Refter kan.

Tom Lanoye - Kartonnen dozen

Kartonnen dozen, 'het verhaal van een banale liefde en haar verterende kracht', boeit me van de eerste tot de laatste letter. Het verhaalt over Tom, die opgroeit als zoon van een slager. Vier verschillende vrouwen hebben een rol gespeeld in zijn opvoeding. Diepe bewondering koestert Tom voor Z., een jongen die hij ontmoet op het kamp van de Christelijke Mutualiteiten en die later bij hem in de klas komt. Van sommige gebeurtenissen herinnert Tom zich slechts nog beelden. Andere gebeurtenissen en de hartverscheurende herinneringen weet hij tot in detail te vertellen.

'Amputatie, transpiratie, constipatie, hyperventilatie, hallucinatie, degeneratie, emigratie: sinds mensenheugenis gevreesd als nevenverschijnselen van het syndroom van Amor.'

Lanoye schrijft beeldend en vlot. Je leeft mee met de kleine Tom, je voelt zijn shock op de momenten dat hij geconfronteerd wordt met de mannelijkheid van Z. Als je deze zomer iets goeds wil lezen, laat het dan Kartonnen dozen zijn.

Lanoye, Tom. Kartonnen dozen. Amsterdam: Prometheus 2007.

BA-werkstuk

"Als de Vlaamse literatuur uit Griekse goden zou bestaan, zou Herman Brusselmans Prometheus zijn." N.N.

Vanaf januari 2008 houd ik me bezig met het schrijven van een bachelorwerkstuk over de relatie tussen Literatuur en Werkelijkheid. Ik analyseer hiervoor twee boeken van Herman Brusselmans: Het oude nieuws van deze tijden (1994) en Muggepuut (2007).

Voordat ik aan dit onderzoek begon, had ik nog niets van Brusselmans gelezen. Nu voel ik een liefde voor zijn werk. Om de verwijzingen naar de werkelijkheid in zijn boeken te kunnen duiden, is een kritische blik vereist. Brusselmans rukt voortdurend zaken uit hun verband. Hij haalt dingen uit de context om ze vervolgens in het absurde te trekken. Verzetsstrijders in de Tweede Wereldoorlog noemt hij 'een bende debielen' en Nelson Mandela is een 'stokoude apebakkes'. Homoseksuelen, allochtonen en vrouwen komen er niet in alle opzichten goed vanaf. Brusselmans gooit zijn kont tegen de krib. Hij gaat tegen het politiek correcte denken in.

Ik heb nog iets langer dan twee weken te gaan voordat het werkstuk ingeleverd moet worden. De eerste boeken die ik ga lezen na 10 juli zijn De perfecte koppijn en Toos. Deze boeken maken de Muggepuuttrilogie compleet. Eerlijk waar, ik kan niet wachten om meer te lezen over het leventje van de eigengereide, ietwat arrogante schrijver Danny Muggepuut. Ik ben blij als het werkstuk is ingeleverd, het lijkt me goed om het los te laten, maar de liefde voor Brusselmans' heerlijke boeken en zijn tegendraadse opmerkingen blijft.

What happened / What's on my mind

- Ik ben op studiereisje geweest naar Leuven

- En met de eerstejaars een dag naar Antwerpen

- De oude drukken en handschriftencollectie van het museum Plantin-Moretus is prachtig

- Ik heb de excursie naar Den Haag met Aandachtsgebieden af moet zeggen vanwege een keelamandelontsteking en 40 graden koorts

- Gelukkig mag ik volgend jaar mee!

- Ik heb een mierzoet stukje geschreven voor de Uitvreter over de studiereis naar Leuven

- Ik moet een Engelse en een Duitse tekst lezen voor Aandachtsgebieden en dat valt behoorlijk tegen

- Vorige week heb ik drie dagen voor proef samengewoond en het is f*cking goed gegaan

- Tijdens die dagen heb ik op Jimmy gepast en Jimmy is (bijna) de liefste kat van de wereld

- Ik hou van de zon

- En van ijs

- En van Thijs

- Ik heb een 8 voor prosodie

- En een goed humeur

- Met mijn bachelorwerkstuk gaat het ook goed

- Herman Brusselmans is een fantastische schrijver

- Maar niet de meest fantastische

- Bij boekhandel Bek heb ik Kamermuziek besteld want ik kan niet wachten om dat boek te lezen

- Volleyballen op straat is heerlijk

- Il y a longtemps que je t'aime is een mooie film

- Ik eet nooit meer varkensvlees

- Liever een fruitsalade of friet

- Ik ken veel te veel mensen die in Veghel wonen

- Voor straaljagers moet je oppassen

- Voor camions ook, want die zijn veel groter dan jullie

- Ik ga mijn laptop opruimen en douchen. Tabee!

Engeltjes

Engeltjes hebben altijd gelijk. Altijd. Wat de anderen ook zeggen, hoe hard ze ook in je oor proberen te schreeuwen, probeer toch naar het engeltje te luisteren. Ook al lijkt het in het begin niet zo te zijn, het beste is om de raad van het engeltje op te volgen.

Immers, engeltjes hebben altijd gelijk.